البنزين؛ من نظام التقنين إلى الانفجار الاجتماعي في إيران
بقلم: آرش كمانكير
وقتی در گزارشهای مستند شورای ملی مقاومت ایران و اسناد افشا شده از شبکههای پنهان سپاه، به رد پای پهپادهای شاهد در جنگ اوکراین، در انبارهای حزبالله لبنان و در دست حوثیها برمیخوریم، دیگر نمیتوان از یک «صنعت دفاعی» سخن گفت. آنچه در حال صادرات است، تروریسم بستهبندی شده در قالب تکنولوژی است.
رژیم ایران سالهاست که با یک معادله ساده به بقای خود ادامه میدهد: بحران بساز، تا در داخل بمانی.
پهپاد انتحاری، تنها یک سلاح نیست؛ ابزار چانهزنی است. وقتی همین پهپاد بر فراز کییف منفجر میشود، میز مذاکره در وین و بروکسل نیز به لرزه در میآید. این همان چیزی است که آن را «دیپلماسی گروگانگیری » مینامم.
البته گروگانگیری به هدف باجگیری دقیقا از روز اول تاسیس رژیم آخوندی شروع میشود – اشغال سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۵۸ و ۴۴۴ روز گروگان نگه داشتن ۵۲ دیپلمات آمریکایی تا گروگانگیری در لبنان در دهه ۶۰ (ماجرای گروگانهای آمریکایی و فرانسوی)، تا ترور و گروگانگیری مخالفان در اروپا، تا بازداشت کشتیرانان و ملوانان خارجی در خلیج فارس، تا بازداشت دوتابعیتیها مثل نازنین زاغری و …
سه ضلع یک استراتژی مرگبار:
۱. اقتصاد تحریمزده، بازار سیاه پهپاد:
بر اساس کتاب مستند منتشر شده توسط شورای ملی مقاومت و تحقیقات متعدد مراکز بینالمللی، سپاه پاسداران از محل فروش پهپادهای ارزانقیمت اما مرگبار شاهد ۱۳۶، یکی از معدود منابع ارزی خود را برای دور زدن تحریمها تامین میکند. هر پهپاد فروخته شده، گلولهای برای سرکوب در خیابانهای ایران است.
۲. عمق استراتژیک پوشالی:
رژیم با مسلح کردن نیروهای نیابتی از لبنان تا یمن و اکنون تا اروپای شرقی، در پی ایجاد سپر انسانی برای خود است. تفکر حاکم این است: اگر تهران ناامن شود، باید تلآویو، ریاض و کییف هم ناامن شوند. این نه قدرت، که اعتراف به بیپناهی مطلق در داخل کشور است.
۳. گروگانگیری اتباع و دیپلماتهای خارجی:
در کنار پهپاد انتحاری، دیپلمات انتحاری هم داریم. بازداشتهای خودسرانه اتباع دوتابعیتی و استفاده از آنها برای باجخواهی و آزاد کردن تروریستهای محکوم شده در اروپا، روی دیگر همین سکه است. وقتی دیپلماسی به گروگانگیری تقلیل مییابد، یعنی تمام ابزارهای مشروع تمام شده است.
تجربه چهل و چند ساله نشان داده است که مماشات با این صادرات مرگ، تنها بازار آن را داغتر میکند. همانطور که در اسناد و مقالات مستند فراوان آمده، تنها راه توقف خط تولید پهپادهای انتحاری در پارچین و اصفهان، قرار دادن سپاه پاسداران به طور کامل در لیست تروریستی و پایان دادن به سیاست استمالت است.
رژیم برای بقا، تروریسم صادر میکند و در ازای آن، انزوا و انتحار سیاسی میخرد. این معاملهای است که تاوان آن را مردم ایران و صلح جهانی میپردازند.
منابع و مستندات:
برای کسانی که میخواهند عمق این شبکه تروریستی را بیشتر بشناسند، مطالعه این منابع را پیشنهاد میکنم:
۱. کتاب مرجع شورای ملی مقاومت ایران:
کتاب “IRAN: IRGC’s Rising Drone Threat – A Desperate Regime’s Ploy to Project Power, Incite War” منتشر شده توسط دفتر نمایندگی شورای ملی مقاومت ایران در آمریکا (NCRI-US). این کتاب با پیشگفتاری از ژنرال جیمز کانوی و سفیر رابرت جوزف، برای اولین بار جزئیات استفاده رژیم از شرکتهای پوششی غیرنظامی برای تامین برنامه غیرقانونی پهپادی خود را افشا میکند.
۲. مرکز تولید و کپی پهپادها:
بر اساس اسناد منتشر شده توسط مقاومت ایران، شرکت پارآور پارس وابسته به واحد تحقیقات هوایی دانشگاه امام حسین سپاه، مسئول کپی و ساخت پهپادها، هواپیماهای فوق سبک و نصب دوربین و تجهیزات دیگر بر روی پهپادهاست.
۳. سایتهای سری آزمایش:
مقاومت ایران بر اساس اطلاعات سازمان مجاهدین خلق، سایتهای فوق سری سپاه برای آزمایش پهپادهای مهاجر-۴، مهاجر-۶ و مهاجر-۱۰ را نیز افشا کرده است.
۴. دکترین رژیم:
همانطور که در این کتاب مستند آمده، از آنجا که رژیم آخوندی توان ساخت تسلیحات پیشرفته نظامی را ندارد، به تولید سلاحهایی روی آورده که میتواند برای فعالیتهای تروریستی و جنگافروزانه با هدف پیشبرد سیاست بحرانسازی و دامن زدن به تروریسم استفاده شود.
آرش کمانگیر

نویسنده و پژوهشگر تاریخ معاصر ایران با تمرکز بر دیپلماسی گروگانگیری و صادرات تروریسم دولتی
Comments
Post a Comment